Drie vragen voor…

Benjamin De Geyter doet aan wielrennen. Hij mag zich nu derdejaarsbelofte noemen bij het Foronex Cycling Team en beschikt over een paar dijen om u tegen te zeggen. Sinds enkele jaren houdt hij zich onledig met het bijhouden van zijn wielerprestaties op een hoogsteigen website (http://benjamindegeyter.webs.com/). Elke week stelt hij drie wielergerelateerde vragen aan iemand uit zijn kennissen- of vriendenkring. Deze week viel mij die eer te beurt…

1. Bent u tevreden/verwonderd over de prestaties van onze Belgen in  het profpeloton?

“De Belgen zijn wederom prachtig bezig. In Quatar was het al meteen raak met enkele dagoverwinningen én de eindzege voor Tom Boonen. Daarna presteerde hij iets minder en was het vaak een kwestie van net niet. Ook in de Tireno- Adriatico kon hij niet overtuigen. Hopelijk komt hij er weer door.
Wie mij dit seizoen het meest verraste was Gert Steegmans. Hoe hij in Parijs-Nice in zijn eerste ritzege iedereen uit het wiel fietste, fenomenaal gewoon. Ook de exploot van Philippe Gilbert tijdens Omloop het Volk was schitterend om zien. 50 km voor de finish aangaan, en het kunnen volhouden, je moet het maar doen.
Dan heb je natuurlijk Greg Van Avermaet, een beetje mijn poulain. Die jongen geeft in elke koers alles, en ‘rekent’ niet te veel, zoals soms wel wat te veel gebeurt door sommigen. De ex-keeper van Beveren verraste mij vorig jaar al met enkele schitterende prestaties. Nu als tweedejaarsprof moet dat nog beter kunnen. Hij heeft de laatste tijd niet meer gereden door duizeligheid, maar zal nu zaterdag in de Primavera testen. Hopelijk het begin van een mooi wielerjaar voor hem.
Als revelatie had ik gehoopt op Gianni Meersman. Jammer genoeg is het er nog niet echt uitgekomen, maar dat komt zeker nog.
Ook Nick Nuyens en Leif Hoste doen het bijzonder goed. Ze hebben dit nog niet kunnen tonen met een ritwinst, maar de komende weken zal het zeker van dattum zijn.
Stijn Devolder zal het niet gemakkelijk hebben. In de Belgische trui voor een team als Quick Step rijden, de druk is immens. Hij won wel al de ronde van de Algarve, maar daarna kwam hij niet meer zo nadrukkelijk in beeld.
Gisteren won Wouter Weyland nog Nokere Koerse; Roelandts werd tweede.
Uit mijn betoog mag toch wel blijken dat de Belgen, zo vroeg op het seizoen nog, ‘geweldig goe bezig zijn’.”

 2. Vanwaar komt u passie voor het wielrennen, wat trekt jou er zo in aan?

“Ik ben eigenlijk al van kindsbeen af gebeten door de wielermicrobe. Tijdens de zomervakanties zat ik middagenlang gekluisterd aan de televisie voor de bergritten in de Tour de France. Het tweegevecht tussen Miguel Indurain en Tony Rominger en later tussen Armstrong en Ulrich herinner ik mij nog levendig.
Toen mijn vader na zijn voetbalcarrière begon met fietsen bij de zogenaamde nevenbonden, sloeg mijn wielerhart pas echt op hol. Ieder weekend ging ik mee naar de wedstrijden. Hij schopte het zelfs tot Belgisch kampioen. Ook mijn broer begon te fietsen, eerst bij de nevenbonden, daarna bij elite zonder contract. Ook hij kon dikwijls op mijn steun rekenen.
Zelf begon ik te fietsen toen mijn vader een nieuwe fiets kocht, en zijn oude wou verkopen. Dat was buiten de waard gerekend. Ik nam het stalen ros in beslag en sinds een jaar of twee probeer ik zoveel mogelijk te rijden. We hebben zelfs met een groepje vrienden een wielertoeristenclub opgericht, WTC Chasse Patat genaamd. Dit is eerder ludiek opgevat, maar toch proberen we zoveel mogelijk samen te fietsen.”

3. Wat moet er veranderen om eindelijk met een cleane wielerwereld  te kunnen verder gaan?

“Ik denk dat het de goeie kant uitgaat. De dopingcontroles worden alsmaar opgedreven en de kans om door de mazen van het net te glippen wordt alsmaar kleiner. Toch is het soms wat overdreven allemaal. Een maand op voorhand moet je al aangeven waar je zult zijn op een bepaalde dag (de zgn. whereabouts). Ben je er niet, dan heb je een uur om op die
plaats te geraken. Niet zo evident, me dunkt. Die regel werd onlangs veranderd: men zou zich maar een uur per dag ter beschikking moeten stellen van controleurs, wat het dan weer mogelijk maakt om bepaalde middelen wel te gebruiken. U merkt het al: geen sinecure om een evenwicht te vinden tussen privacy en gedegen controles. Het recente voorval met
Kevin Van Impe, die een dopingcontroleur over de vloer kreeg terwijl hij de crematie van zijn zoontje aan het regelen was, is daar een onomstotelijk bewijs van. Bert Anciaux zou naar aanleiding van deze dopingcontrole de mogelijkheid voor een hotline willen laten onderzoeken. Het principe komt uit Nederland en komt er op neer dat dopingcontroleurs kunnen bellen naar hun broodheer bij uitzonderlijke situaties. Een stom idee, vind ik. Die controleurs zijn toch verstandig genoeg om een situatie in te schatten. Niet toevallig een idee van ‘bleitsmoel Betjen’, een man die totaal geen voeling heeft met topsport.”

7de Algemene Vergadering WTC Chasse Patat

*Datum: zaterdag 26 november.*Tijdstip en locatie: 21.30u, Cosa Nostra.*Volgende vergadering: nog nader te bepalen.*Aanwezig: Toon De Pessemier, Thomas Naessens, Kevin De Coen, Tim Van Caelenberg, Samuël Jacobs.*Onwettig afwezig: Steven Meersman, Stefaan Techel..*Verslaggever van dienst: Kevin De Coen.*Fotograaf van dienst: Stephanie De Schamphelaere.*Opmerkingen: Sommige jongens leren het maar niet. Kevin komt maar liefst 1 uur en 15 minuten te laat. Thomas doet nog beter met anderhalf uur. Bijgevolg kan de vergadering pas van start gaan om 23u. Een goed uurtje later is ze alweer afgelopen. Andere jongens laten dan weer niets van zich horen. Stefaan Techel is waarschijnlijk weer druk in de weer met zijn thesis, althans zo vermoeden wij. Van Steven Meersman eveneens geen spoor. Deze jongeman werd laatst gesignaleerd in café “De Zotten Hond” te Wetteren een half jaartje geleden. Tot op heden werd niks meer van hem vernomen. Tim Van Caelenbergh verdient een eervolle vermelding. Hij bereidde deze vergadering tot in de puntjes voor.

 AGENDAPUNTEN 

1. Goedkeuring verslag vorige vergadering

De vraag stelt zich of er überhaupt een verslag is. Na wat gepeins komen we tot de conclusie dat het verslag van de voorlaatste (5^de) vergadering ontbreekt. Deze dateert alweer van een drietal maanden (nouja!) geleden. Samuël Jacobs – nochtans geroemd voor zijn nimmer aflatende inzet – trekt deemoedig het boetekleed aan en drukt ons op het hart dit zo snel mogelijk in orde te brengen. Het verslag van de zesde en laatste vergadering was wel degelijk al gemaakt door mejuffrouw Femke Provoost, en wordt naar aloude gewoonte goedgekeurd.   

2. Ontbrekende verslagen

Cfr. supra. Toch nog even aan toevoegen dat dit al de tweede keer is dat Samuël zijn boekje te buiten gaat. Na een eerste sommatie om het verslagje in orde te brengen, moeten we de hardleerse Samuël een tweede maal op de vingers tikken. Gebeurt dit een derde keer, zullen we niet meer zo mild zijn. Dan nagelen we hem aan de schandpaal op de Grote Markt van Aalst en bekogelen we hem met tomaten. Wie niet horen wil, moet voelen!  

3. WTC-toerritten

Tim Van Caelenbergh stelt voor 2 wintterritten te verrijden. De eerste rit zal de 1^e week van de kerstvakantie doorgaan, behoudens regen of rijm- en ijsplekken. De 2^de winterrit wordt al gauw een lenterit. “Ons niet te veel inspannen, om zo niet al te vermoeid aan de zomer te beginnen”, klinkt het bij Toon. “We maken ons belachelijk bij andere WTC’s “, fulmineert Tim. De denkwijze van Toon zal uiteindelijk de bovenhand halen.  

4. Clubweekend

Tim wil zich hiervoor engageren, op voorwaarde dat hij op de fuif niets moet doen. Niettegenstaande dit een wel heel straffe uitspraak is, gaat iedereen akkoord. Tim stelt de streek rond Luik voor als bestemming. Het uitstapje zou doorgaan het eerste of tweede weekend van juli. Iedereen belooft deze dagen vrij te houden.  Het debat of de vrouwen al dan niet mee mogen, wordt nogmaals aangezwengeld. Tim is nog steeds resoluut tegen. Monsieur ‘NON’ vindt dat dit indruist tegen zijn principes en voelt zich in zijn kuif gepikt. “Deze discussie was al lang afgesloten”, aldus een boze Tim Van Caelenbergh. Ook bij Samuël horen we een njet weerklinken. Toon en Kevin daarentegen vinden dat de vrouwtjes wel mee mogen.”‘In de Tour komen de vrouwen toch ook op bezoek”, merkt het schrandere duo terecht op. Thomas trekt het zich niet aan, alhoewel zijn vriendinnetje Femke bij hoog en laag beweert dat hij ook liever heeft van niet. Nog steeds geen definitieve beslissing dus over dit heikele thema. Wordt ongetwijfeld vervolgd. 

5. Fuif

Kevin voelt zich geroepen om de fuif te organiseren. Hij stelt als enige zijn kandidatuur en wordt met 100% van de stemmen verkozen. De fuif zal doorgaan in Toekoer. Enkele datums worden naar voor geschoven: na Pasen, september, mei,… Kevin zal bekijken welke datums nog vrij zijn. 

6. Ronde van Vlaanderen

Tim zal proberen om de volledige ronde te rijden. Maar liefst 256km zal Timmeke afhaspelen. Als dat maar goed komt…Toon, Samuël, Thomas en Kevin houden het bij de 75 km. Wel zullen ze per fiets naar de start in Ninove rijden, waardoor de kaap van de 100km ruim zal overschreden worden.

7. Peter van de club

Enkele ronkende namen uit wielerland passeren de revue. Tim stelt Kevin Van Impe voor. Volgens Tim een sympathieke kerel, maar jammer genoeg niet haalbaar, zo denken wij. Thomas heeft zijn oog laten vallen op David Beulens. David zat op dezelfde school als ons en zou dit wel willen doen. “Bovendien kunnen we nog heel wat leren van Beulens”, aldus Thomas. Kevin schuift zijn klasgenoot Benjamin de Geyter naar voor, een derdejaarsbelofte bij het Foronex Cycling Team, en bovenal een steengoed renner. Als laatste komt Staf Scheirlinckx aan bod. Misschien ook net iets te hoog gegrepen. We geven Thomas een vrijgeleide om er één naam uit te pikken en de procedure tot benoeming van peter van de club op te starten.

8. Noot

Jullie zullen waarschijnlijk al gemerkt hebben dat er heel wat van gedachten wordt gewisseld op onze vergaderingen, maar veelal komen we niet tot een beslissing. Om moedeloos van te worden… Er moeten knopen doorgehakt worden jongens, ook al is het niet altijd even makkelijk om goed te doen voor iedereen. Een beetje water bij de wijn doen is dan ook de boodschap voor de volgende bijeenkomsten.

Oh buurman, wat doet u nu?

 

Tatjana Simic wordt geboren op 9 juni 1963 in Zagreb. Op zestienjarige leeftijd verhuist ze met haar familie naar Nederland. Na het winnen van een modellenwedstrijd, georganiseerd door een Nederlands tijdschrift, neemt haar carrière als model een aanvang. Ze wordt vooral bekend door haar sensuele fotoreportages in Playboy. Maar liefst 19 (negentien!) keer poseert de Kroatische schone in het befaamde mannenblad, en daarmee is ze tot op heden nog steeds recordhouder. Ook haar naaktkalenders gingen niet ongemerkt voorbij. In 1994 verschijnt de eerste ‘Tatjana Kalender’. Door het succes van deze kalender introduceerde bierproducent Bavaria eind 1995 een grote campagne: bij aanschaf van 36 flesjes Bavaria-bier kreeg je een ‘Tatjana Kalender’ cadeau. Bavaria gaf meer dan 1 miljoen kalenders weg! Naderhand wordt ze ook bekend als actrice door haar rol als de wellustige dochter Kees in de Nederlandse filmtrilogie annex televisieserie Flodder. Vooral de spraakmakende scène waarin ze langs achteren wordt benaderd door haar buurman alias meneer Neuteboom (vertolkt door Bert André, vader van Sandrine André), zet Nederland op zijn kop. (foto; het beklijvende fragment vind je terug op http://nl.youtube.com/watch?v=3XUH9xVSnpw )Kees is sowieso niet vies van een vrijpartijtje. Ze doet het zelfs met haar gelijknamige broer (‘Kees, ga van je zuster af’). De rondborstige blondine stort zich ook op een zangcarrière. In 1987 brengt ze haar eerste single ‘Baby Love’ uit en in 1992 verschijnt haar eerste album. Later pakt ze nog uit met enkele singles en brengt een biografie op de markt maar gaandeweg begint Tatjana’s populariteit te tanen. Vanaf 2000 wordt het akelig stil rond Tatjana. Toch pakt ze eind 2007 uit met een nieuwe single ‘Ik laat je gaan’. In 2008 volgt een album. Wij wensen haar alvast het allerbeste toe.

Hoe zou het nog zijn met…?

U kent ze wel: mensen die in een ver of recent verleden grote bekendheid genoten, op handen werden gedragen door menige fans, maar dan langzamerhand uit de spotlights verdwenen. Hoe zou het bijvoorbeeld nog zijn met Katrijn, het vriendinnetje van Bart Van Opstal in de eerste Big Brothereditie? En met Walter de Meyere, de wiskundeknobbel die Zakki assisteerde in het VTM-programma ‘Cijfers & Letters’? En hoe zou het nog gesteld zijn met Gunter Hofmans, de captain van Germinal Ekeren die jarenlang het mooie weer maakte in het Veltwijkpark en met stip staat genoteerd in de hitparade van ‘beroemdste snorrendragers in Vlaanderen’? Zo kan u ongetwijfeld allemaal wel een rist andere namen voor de geest halen, waarvan u zich wel eens luidop afvraagt hoe het hen in hun verdere leventje is vergaan.. Het kan gaan om sportlui, politici, mensen uit showbizzland. Kortom: mensen die om een of andere reden in het collectieve geheugen verankerd liggen. U zal merken dat de meeste figuren die hier de revue passeren wel ergens in uw onderbewustzijn een belletje doen rinkelen, maar u niet meteen kunt oprakelen waarom deze of gene een roemrijk verleden geniet. Daarvoor is deze categorie – niet geheel toevallig ‘Hoe zou het nog zijn met…?’ genoemd – dan ook ten dele bedoeld. Vergane gloriën, die om onverklaarbare redenen van hun piëdestal gevallen zijn, nog eens in het voetlicht plaatsen. Waar mogelijk zullen we ook aangeven waar ze zich vandaag de dag zoal mee bezighouden. Maak u klaar voor een onversneden portie nostalgie!

Essay: audiomontage

Toen het geluid in de jaren ‘20 van de 20^ste eeuw in de journalistiek geïntroduceerd werd, en de eerste radiouitzendingen een aanvang namen, kreeg het realiteitsgehalte van het nieuws een fikse boost. Mensen konden niet enkel meer in de krant lezen wat er op deze aardbol gebeurde, maar konden nu met eigen oren horen wat er zich afspeelde in de wereld rondom hen. Er werd door het publiek dan ook een grote mate van geloofwaardigheid gehecht aan geluidsopnamen. Mensen zijn nu eenmaal van nature uit audiovisuele dieren.

Al vrij snel gingen radiomedewerkers audiofragmenten verknippen om ze opnieuw samen te stellen en zo werd een andere werkelijkheid de wereld ingestuurd. Een werkelijkheid die de radiomakers wensten te brengen. Veelal om het verhaal of nieuwsfeit nog duidelijker te laten overkomen, want radio luisteren is geen sinecure. Maar wat dan met de geloofwaardigheid en betrouwbaarheid van de journalistiek? Komen die daardoor niet in het gedrang en is het geen wet van Meden en Perzen die zegt dat die te allen tijde moeten gewaarborgd worden? En heeft een luisteraar niet het recht op de echte, zuivere waarheid? Blijkbaar niet volgens de media want alle interviews of andere geluidsopnames worden dezer dagen digitaal geremastered.

Sinds het ontstaan van montageprogramma’s en sinds de digitale audiotechnieken geen geheimen meer kennen voor menig doorwinterd radiojournalist, is audiomontage schering en inslag geworden. Vroeger gebeurde dit ook al. Radiomedewerkers denken nog met heimwee terug hoe ze met schaar, cassettebandjes, spuug en plaklijm in de weer waren om een geluidsfragment letterlijk én figuurlijk aan elkaar te plakken. Dan spreken we over zegge en schrijve de jaren ’80 van de afgelopen eeuw! Toch kunnen we niet zomaar elk bewerkt audiofragment dat op de radio wordt uitgezonden als manipulerend of misleidend beschouwen, want zowat elk geluidsfragment op de radio is bewerkt. Dit brengt ons bij het onderscheid tussen audiobewerking en audiomanipulatie. Belangrijk in dit onderscheid is het doel van de bewerking.

Waarom doet de radioreporter aan audiobewerking? Is het de bedoeling van de radioman het geluid te manipuleren om zo de realiteit te verdraaien, zowel in de weergave als de perceptie ervan, dan spreken we van audiomanipulatie. Maar in de meeste gevallen wordt het audiofragment gewoon gecorrigeerd met als doel de esthetische kwaliteit van het geluidsfragment te bevorderen. De audiomonteur beschikt over een rijk palet aan stijlmiddelen om een fragment te verfraaien. Hij kan muziek toevoegen aan reportages. Storende achtergrondgeluiden zoals lawaai, slechte opnamefragmenten en eigen tussenwerpsels (hm, ah,…) kunnen met een druk op de knop zo maar gedeletet worden. Dit alles om het fragment auditief mooier, vlotter en dus beter beluisterbaar te maken want, nogmaals, radio beluisteren is moeilijk. Je luistert immers nooit enkel en alleen naar de radio. Er gebeuren steeds dingen in je omgeving die je afleiden (er wordt aan de deur gebeld, de telefoon rinkelt, je leest een boek…) of je zit in de auto en je moet je concentreren op het verkeer.

Toch zijn de aanpassingen niet enkel van stilistische aard. Ook inhoudelijk wordt een en ander aangepast. Een lang interview wordt tot de essentie teruggebracht. Overbodige uitweidingen, onduidelijke zinsconstructies en versprekingen kunnen met het nodige knip- en plakwerk worden gecorrigeerd.  De betekenis van het audiofragment wijzigt hierdoor niet, waardoor men moeilijk van manipulatie kan spreken. En dus ook niet van een journalistiek-deontologisch probleem.

Dit brengt ons meteen bij de vraag hoe ver je als radiojournalist eigenlijk mag gaan in het ingrijpen in en het manipuleren van een ruwe opname? Je kan opwerpen dat je door zomaar esthetische aanpassingen te doen de echtheid van het gesprek oneer aandoet, dat je de sfeer van de conversatie wegneemt. Wanneer bijvoorbeeld een geïnterviewde even twijfelt over een antwoord en een korte pauze inbouwt, kan dit een betekenis hebben. Dan is het de taak van de journalist om dit in te zien en die stilte erin te laten.

Natuurlijk speelt ook het verhaal van radiotijd een rol en kan je niet zomaar elk fragment integraal de ether insturen. Er spelen immers ook markteconomische factoren mee. Maar hierop ingaan zou ons te ver leiden.

Manipulatie van audio daarentegen is wel een ethisch probleem. Het luisterpubliek verwacht immers dat de media de authenticiteit en betrouwbaarheid van het uitgezonden audiomateriaal voldoende waarborgen. Het publiek gaat er met andere woorden van uit dat wat ze wordt voorgeschoteld, de werkelijkheid is en geen vals of gemanipuleerd fragment. Zo is het met montagetechnieken perfect mogelijk om ongewenste of onbedoelde uitspraken in de mond van een geïnterviewde te leggen. Men kan de inhoud omvormen door de structuur en volgorde van het interview op zijn kop te zetten. Men kan mensen dingen laten zeggen die volledig uit de context zijn gerukt. Men kan nuances uit mensen hun betoog weglaten. Men kan achtergrondgeluiden toevoegen. En ga zomaar door.

De belangrijkste boodschap die radiomaatschappijen in acht moeten nemen is dat ze het publiek niet mogen misleiden. Wanneer ze het wel doen, is het de plicht van de redactie om door middel van een begeleidende commentaar de audioconsument erop te wijzen dat het fragment gemanipuleerd is. Zo weet het publiek tenminste waar het aan toe is. Men kan zich dan natuurlijk de vraag stellen wat het effect dan is van zo’n geluidsmanipulatie. Wanneer je zoiets doet is het om een bepaald maatschappelijk probleem aan de kaak te stellen of onder de aandacht te brengen. Of om mensen te beroeren, te verrassen, te doen lachen of te choqueren. Als je er dan bij gaat zeggen dat het geluidsfragment niet strookt met de werkelijkheid, wordt de hele opzet tenietgedaan. We moeten dus rekenen op het rechtvaardigheidsgevoel en de goodwill van de radiojournalist. Dit is immers de voornaamste en enige vorm van bescherming tegen manipulatie.

Dit brengt ons bij het probleem van het ontbreken van een juridisch kader inzake audiomontage. Dit is mijns inziens heel logisch daar een wettelijk kader wordt opgebouwd a.d.h.v. cases in een bepaald vakgebied, in dit geval audiomontage. Op basis van klachten van gedupeerden zouden een wetgeving en beroepsethische normen kunnen worden opgebouwd, net zoals alle mores bij de Raad voor de Journalistiek tot stand komen. Maar naar mijn weten heeft zich nog geen enkel geval voorgedaan in deze context. Een wetgeving hieromtrent is dan ook niet nodig.

Ik zou willen besluiten met een licht aangepast maar treffend citaat van de Amerikaanse schrijfster Susan Sontag. Zij sprak ooit de gevleugelde woorden: “A fake painting falsifie the history of art. A fake audiofile (photograph) falsifies reality.” Opletten met knippen en verschuiven is dus het devies.

Roger & Antoine houden van vogels

Naar aanleiding van het provinciaal kampioenschap voor zang- en siervogels, dat doorgaat van vrijdag 7 tot zondag 9 december in Uyttenhove, stel ik u een aantal vogelliefhebbers uit Lochristi voor…

 Roger en de gekleurde kanaries

De 62-jarige Roger Elsmoortel werkte zijn hele leven als mekanieker bij olieraffinaderij Total in Antwerpen. Nu is hij met pre-pensioen. Van kindsbeen af was hij gebeten door de vogelmicrobe. Hij beoefent de hobby al sinds zijn vijfde levensjaar. Roger herinnert zich nog levendig hoe hij als kleine dreumes een volière van twee meter hoog, twee meter lang en een meter breed kreeg van zijn vader. Hij begon kleinschalig met enkel pyrussen en grasparkieten. Daar kwamen al gauw groenvinken en merels bij. Vijftig jaar lang eiste het fluitend volkje zijn volledige aandacht op. Op het hoogtepunt van zijn carrière had hij maar liefst 250 vogels. De meeste daarvan waren kleurkanaries. Hij kweekte ook zelf vogels. Zijn strafste kweekstunt was naar eigen zeggen een kruising van een distelvink en een goudvink. Hij behaalde in zijn carrière als vogelliefhebber diverse titels en ereplaatsen. In totaal nam Roger vijftien keer deel aan het provinciaal kampioenschap. Vijfmaal schoot hij de oppergaai af. Een 7-tal jaar geleden zei hij de vogelsport echter vaarwel. Toch was het tentoonstelling spelen zelf niet de ultieme drijfveer om met vogels bezig te zijn. Het was in de eerste plaats het kweken op zich dat hem enorm fascineerde.

Antoine Claeys en de witte kaketoe

Antoine Claeys was jarenlang hoofdinspecteur bij de politie, maar geniet nu van een welverdiend pensioen. Toch is Antoine met zijn 62 lentes nog steeds een bezige bij. Al zijn vrije tijd gaat uit naar zijn grote passie: de vogelsport. Naast zijn functie van voorzitter van de Algemene Ornithologische Bond Oost-Vlaanderen (AOB), is hij ook lid van de nationale orde van keurmeesters.Antoine kocht zijn eerste vogeltje, een parkiet, op de markt in Gent op de dag van zijn eerste communie. Hij timmerde met de hulp van zijn vader een hokje in mekaar. Toen hij getrouwd was en in Lochristi kwam wonen, zocht hij naar een uitlaatklep. Zijn liefde voor vogels uit zijn kindertijd was blijven sluimeren en hij sloot zich aan bij een vogelbond. Verschillende jaren stelde hij met wisselend succes vogels tentoon. Op een moment had hij zowat 400 vogels. In de loop der jaren werden postuurkanaries zijn specialiteit. Na enkele jaren stopte hij met het spelen zelf en werd keurmeester. Dat is hij nu al 22 jaar lang. Om bij te blijven en om de vogels naar waarde te schatten als keurmeester, kweekt hij nu nog steeds postuurkanaries. De grote massakweek heeft hij evenwel achter zich gelaten. Door zijn vele bestuursfuncties in de vogelsport heeft hij geen tijd meer om vele kweekkooien te onderhouden. Als keurmeester is hij zelfs internationaal actief. Zijn verste reis als keurmeester was naar Zuid-Afrika. Het is vooral het hele groeiproces dat een vogeltje doormaakt dat hem tot een waar vogelliefhebber maakt. “Een eitje wordt een klein vogeltje dat hulpeloos met het bekje open ligt. Stilaan komen er pluimpjes op en ligt het te spelen op de grond van de kweekbak. Na enkele weken vliegen, komt het zelfs op je vingers zitten. Dat is waar je het allemaal voor doet”, aldus Antoine.

Antoine hoopt als organisator van het provinciaal kampioenschap van aankomend weekend op een goede 1.500 deelnemers.

Iedereen is welkom dit weekend. Toegang is gratis! 

 

Oud-KSA’ers doen kerststal herleven

Al voor het negentiende jaar op rij zal Koen Van Hecke samen met zijn vrienden een levende kerststal vormen op de kerstmarkt van Lochristi. Samen met zijn vijf kompanen (Dirk Peynaert, Wim Rogiers, Dirk Boone, Kurt Bracke en Koenraad Van Assche) zal hij zich verkleden als herder. Maria wordt afwisselend gespeeld door de verschillende echtgenotes van de heren herders. Ook de beesten zijn levensecht. Zo staan er een ezel, een os en een drietal schapen in de kerststal. De zes ex-KSA leden vormen sinds jaren een hechte vriendengroep. Ze leerden elkaar lang geleden kennen op de KSA van Zeveneken. Het was daar dat het idee van de levende kerststal ontstond. Midden de jaren tachtig nam het initiatief een aanvang. Het evenement gaat sindsdien elk jaar door en de oud-KSA’ers zijn nog steeds even enthousiast als in het begin. Met de levende kerststal steunen ze telkens een plaatselijk goed doel. Het liefst steunen ze organisaties die iets doen voor kinderen. In de loop van deze week wordt beslist naar welk goed doel de opbrengst dit jaar zal gaan. Hiervoor zijn nog twee organisaties in de running. Op zondag 16 december zal de levende kerststal opgesteld staan op de traditionele kerstmarkt van Lochristi. Op kerstavond en kerstdag staat het bonte gezelschap voor en na de mis in Zeveneken.

KWB Lochristi over energiezuinig wonen

In het kader van de International Climate Action Day houdt KWB Lochristi morgen dinsdag 4 december een informatieavond over de energiezuinige woning. Een expert probeert de bouwer en verbouwer een beter inzicht en tips te geven om een woning energiezuinig te maken. Komen onder meer aan bod: isolatie, verwarmingsinstallaties, renovatie, premies. De voordracht gaat door in de bovenzaal van het CM gebouw om 19.45u. KWB-leden betalen 1 euro, niet KWB-leden 2 euro.

Situatie in Pakistan blijft precair

In Pakistan blijft de situatie gespannen nadat president Musharraf vorig weekend de noodtoestand uitriep. De voorbije dagen zijn zowat 1.500 tegenstanders opgepakt of onder huisarrest geplaatst. Het gaat vooral om leden van de oppositie en van de magistratuur. 

Gisteren bleef het relatief rustig in Pakistan, nadat de politie maandag de betogers tegen de noodtoestand hardhandig had aangepakt. President-generaal Musharraf schortte immers afgelopen zaterdag de grondwet op en kondigde de noodtoestand af. Concreet betekent dit dat de media aan banden worden gelegd, de politie makkelijker tot arrestaties kan overgaan en verdachten geen automatisch recht op advocaten meer hebben. Pervez Musharraf, die in 1999 aan de macht kwam na een geweldloze putsch, riep de noodtoestand uit omdat het hooggerechtshof eerstdaags uitspraak zou doen over de geldigheid van zijn herverkiezing tot president, enkele weken geleden. Volgens de grondwet kan een militair gezagsdrager in dienst niet opkomen voor een verkozen mandaat. Om burgerpresident te kunnen worden, moest Musharraf van zijn generaalschap afzien. Wettelijk gezien verliep de verkiezing dus niet zoals het hoorde, maar waarnemers dachten dat het Hooggerechtshof zijn deelname wel zou honoreren, omdat hij had beloofd af te stappen als legerleider zodra hij president werd. Zelf gaf Musharraf het moslimextremisme op als reden om de staatsgreep te rechtvaardigen. Volgens hem geraakt Pakistan steeds meer in de greep van geweld door radicale moslimgroepen.

Tot nu toe werden al meer dan duizend onruststokers opgepakt. Musharraf liet niet enkel politieke opponenten arresteren, ook leden van de rechterlijke macht moesten het ontgelden. Zo werd de voorzitter van het hooggerechtshof, Iftikhar Mohammed Chaudry, zaterdag ontslagen. De president leefde al langer op voet van oorlog met een groot deel van de Pakistaanse rechters en advocaten. Enkele maanden geleden werd Chaudry al eens aan de kant geschoven, maar werd na massaal protest weer in zijn functie hersteld.

Tot dusver werd het protest aangevoerd door advocatenverenigingen en mensenrechtenactivisten. Maar ook de onlangs uit ballingschap teruggekeerde oppositieleidster Benazir Bhutto kondigt voor vrijdag een protestmars aan. De voormalige premier van de Pakistaanse Volkspartij (PPP) hoopt met de parlementsverkiezingen van januari opnieuw politieke macht te krijgen. Daarvoor zoekt ze toenadering tot de partij van Nawaz Sharif, de eerste minister die afgezet werd toen Musharraf in 1999 aan de macht kwam en sindsdien eveneens in ballingsschap leefde. De parlementsverkiezingen, die gepland waren voor half januari en door de noodtoestand in het gedrang leken te komen, gaan vooralsnog door op de vooropgestelde datum.

Intussen staat Musharraf onder zware druk van de VS en andere westerse landen om een einde te maken aan de noodtoestand. De Verenigde Staten, voor wie Pakistan een cruciale bondgenoot is in de strijd tegen terrorisme, blijven wel voorzichtig in de veroordeling van de noodtoestand.

Hoofddoekenkwestie slaat diepe wonden in paarse coalitie

Het hoofddoekendebat veroorzaakte al heel wat commotie in Gent. De bal ging aan het rollen begin november toen Open VLD, die mee aan het roer staat in Gent, zich tijdens een debat in de Gentse gemeenteraad achter een motie van het Vlaams Belang schaarde. Deze motie naar Antwerps voorbeeld hield een totaal hoofddoekenverbod voor het stads- en OCMW-personeel in. Die tekst – die de hoofddoekenkwestie op de Gentse politieke agenda plaatste – werd enkele weken later weggestemd. De poppen gingen pas echt aan het dansen toen coalitiepartij Open VLD na die themagemeenteraad van 5 november in navolging van het Vlaams Belang zelf een nieuw voorstel over het dragen van hoofddoeken indiende. Hun voorstel was iets gematigder dan het eerder ontwerp tot verbod op alle ostentatieve religieuze symbolen tijdens de diensturen vanwege het Vlaams Belang. Open VLD wilde een verbod op het dragen van alle uiterlijke kentekenen van religieuze, levensbeschouwelijke, filosofische, ideologische of politieke aard en dat alleen voor het stadspersoneel – ook al zijn er maar een paar stadsambtenaren die een hoofddoek dragen – dat in contact komt met het publiek. De Gentse Open VLD-fractie vindt immers dat de overheid – en dus ook diegene die de overheid vertegenwoordigt – neutraal moet zijn op deze gebieden. Neutraliteit betekent hier ervoor zorgen dat de cliënt zeker niet aan het uiterlijk van de ambtenaar kan aflezen wat zijn of haar persoonlijke overtuiging is, dit om een goede dienstverlening te garanderen. Open VLD-schepen Christophe Peeters benadrukte dat het niet enkel gaat over hoofddoeken, maar over alle religieuze, politieke of filosofische kentekens die een uiting zijn van een persoonlijke overtuiging van de ambtenaar in kwestie. Tijdens de discussies werd dikwijls geopperd dat het Open VLD-voorstel nogal onduidelijk was. Wat precies de draagwijdte is van ‘contact met het publiek’ bijvoorbeeld, was onderwerp van discussie. SP.A en Spirit waren tegen een verbod en probeerden de liberale coalitiepartner nog te overtuigen het voorstel niet in te dienen of af te zwakken. Dit gebeurde niet en na veel debatten werd op 26 november gestemd over het voorstel. Het voorstel werd goedgekeurd in de gemeenteraad met een nipte wisselmeerderheid, waardoor Gent de derde stad in Vlaanderen, en de vierde stad in gans België, werd waar een hoofddoekverbod ingevoerd werd. Met 26 stemmen voor, 23 stemmen tegen en 1 onthouding was de wisselmeerderheid wel erg krap. De Open VLD werd gesteund door oppositiepartijen CD&V/NV-A en Vlaams Belang. De meerderheidspartijen SP.A en haar kartelpartner Spirit stemden tegen, net als Groen!. Er was één onthouding van raadslid Monica Van Kerrebroek. Zij week af van haar partijlijn, de CD&V, die meestemde met de Open VLD. SP.A stemde dus tegen, en zo kwamen de coalitiegenoten SP.A/Spirit en Open VLD lijnrecht tegenover elkaar te staan. Vooral SP.A-burgemeester Daniël Termont was verbolgen over de hele zaak. Hij vond het geen discussie waard, omdat het slechts gaat over drie vrouwelijke stadsambtenaren op een personeelsbestand van vijfduizend die geen hoofddoek meer mogen aanhouden als ze in aanraking komen met klanten. Hij hield vol dat dit een ‘non-debat’ is dat is opgedrongen door extreemrechts. Volgens Termont waren er verschillende leden die de partijdiscipline moesten volgen en verplicht werden mee te stemmen voor het voorstel. Hij stelde dat als iedereen vrij had mogen stemmen, zoals oorspronkelijk was afgesproken, een duidelijke meerderheid tegen het verbod zou zijn geweest. Hij vond het onbegrijpelijk dat de liberale partij zich op sleeptouw had laten nemen door een extremistische partij, zonder daarbij expliciet te verwijzen naar Vlaams Belang. Socialistisch Schepen Fatma Pelivan, zelf van allochtone komaf, voelde zich zelfs persoonlijk gekwetst door het voorstel. Het felomstreden antihoofddoekvoorstel stemde ook SP.A kartelpartner Spirit diep ongelukkig. Spirit vindt dat het Gentse stadsbestuur zich moet bezighouden met de echte problemen van de mensen zoals armoede, huisvesting, gelijke kansen, werk, samenleven in de wijken,… Wat de precieze gevolgen zijn voor de verstandhouding tussen beide coalitiepartners is nog onduidelijk. De kwestie zorgde in elk geval voor een hevige tweespalt in de rood-blauwe coalitie in Gent. Coalitiepartner SP.A/Spirit en Groen! gaan nu op 11 december in de OCMW-raad, waar ze een meerderheid hebben, een voorstel indienen dat het dragen van een hoofddoek voor het OCMW-personeel wél toelaat. Pikant detail: dit zou betekenen dat voor het stads- en OCMW-personeel, dat vaak in hetzelfde gebouw werkt, een andere dresscode van toepassing zal zijn. Op zijn zachtst gezegd een wel heel bizarre situatie.